بسیاری از مردم از موم زنبور عسل یا بره موم برای تهیه صابون استفاده می کنند، پس تفاوت این دو چیست؟
موم زنبور را موم زرد و موم زنبور عسل نیز می نامند. موم زنبور عسل یک ماده چرب است که توسط 4 جفت غده مومی روی شکم زنبورهای کارگر در کلنی ترشح می شود. در کلنی، زنبورهای کارگر از موم خود برای ترمیم طحال لانه، پوشش تخمدان و پوشش اتاق تغذیه استفاده می کنند. طحال شانه مکانی برای زنبورها برای ذخیره غذا، پرورش زنبورها و سکونت و جمع شدن در کنار هم است. بنابراین، موم زنبور عسل نه تنها محصول کلنی زنبور عسل است، بلکه یک ماده ضروری برای بقا و تولید مثل آن است.
اثرات فارماکولوژیک موم زنبور عسل
1. تنظیم عملکرد سیستم ایمنی بدن.
Xie Zhixun و دیگران موم زنبور عسل را به واکسن های دامپروری اضافه کردند و نتایج ثابت کرد که با فرض اطمینان از ایمنی انسان و حیوانات، افزودن واکسن های 5 درصد موم زنبور عسل می تواند محافظت ایمنی خوبی برای طیور ایجاد کند.
2. محافظت از عملکرد قلب و عروق.
آزمایشات نشان داده است که D002 اثر کاهش چربی خون دارد و اندازه گیری شده است که اکتاکوزانول، تریاکونتانول و تریاکونتانول مواد فعال اصلی هستند.
3. اثر ضد التهابی.
الکل چرب با زنجیره بلند (D002) در موم زنبور عسل کوبایی برای تغذیه موش ها استفاده شد. در مقایسه با گروه کنترل، سطح لوکوترین B4 (LTB4) در گروه آزمایش کاهش یافت که نشان می‌دهد D002 موجود در موم زنبور عسل دارای خواص ضد التهابی است. اثر التهابی.
4. اثر آنتی اکسیدانی.
مطالعات نشان داده اند که D002 اثر مهاری قابل توجهی بر پراکسیداسیون لیپیدی در آزمایشات پراکسیداسیون لیپیدی میکروزومی کبد و مغز ناشی از تتراکلرید کربن و تولوئن دارد. نتایج آزمایش مصرف خوراکی بعدی نیز اثر مهاری آن را نشان می دهد. بدیهی است که علاوه بر این، آزمایشات پراکسیداسیون لیپیدی بر روی افراد مسن انجام شد و تأثیر خوبی داشت.
بره موم نوعی جامد ژلاتینی معطر است که از رزین تهیه شده توسط زنبورها از هاگ گیاهان یا تنه درختان جمع آوری شده و با ترشحات غدد کام و غدد مومی آنها مخلوط می شود. این ماده چسبناک قهوه ای مایل به زرد یا قهوه ای تیره است که توسط زنبورهای عسل، زنبورهای چینی و سایر زنبورهای عسل ترشح می شود که می توان از آن به عنوان دارو استفاده کرد. طبیعت آن صاف، تلخ، تند و کمی شیرین است. دارای اثرات مرطوب کننده، عضلانی، ضد التهابی و ضد درد است. می تواند زخم معده، زخم دهان، سوختگی، دردهای پوستی و محافظت در برابر اشعه را درمان کند.
1. تنظیم عملکرد سیستم ایمنی بدن.
بر اساس گزارش ها، بره موم هیچ اثر فعالی بر روی انگل های سلولی یوکاریوتی مانند انتامبا، توکسوپلاسما و تریکوموناس ندارد. با این حال، آزمایش بره موم بر روی داوطلبان سالم نشان داده است که ایمنی داوطلبان گروه آزمایش به طور قابل توجهی بهبود یافته است.
2. اثر ضد التهابی.
در بررسی تأثیر بره موم در پیشگیری از آرتریت و تنوسینوویت ناشی از اندوتوکسین، به این نتیجه رسید که بره موم اثری مشابه کورتیکواستروئیدها (متیل پردنیزولون) دارد.
3. اثر آنتی اکسیدانی.
مطالعات نشان داده اند که فلاونوئیدهای موجود در بره موم دارای اثرات آنتی اکسیدانی هستند که عمدتاً در چهار جنبه ظاهر می شوند: اول اینکه آنیون های سوپراکسید مهارکننده از شروع واکنش های رادیکال آزاد جلوگیری می کند. دوم اینکه یون های آهن کیلیت تولید رادیکال های آزاد هیدروکسیل را کاهش می دهد. سوم، حذف پایه پراکسیداسیون لیپیدی برای مهار پراکسیداسیون لیپیدی. چهارم، پس از جذب توسط بدن، می تواند به عنوان یک اکسیدان آبدوست با همان اثر Vc عمل کند.
موارد فوق خصوصیات کلی این دو است. از موم زنبور عسل در صابون استفاده می شود. به عنوان نوعی چربی می توان آن را روغن حساب کرد.
موم زنبور عسل می تواند سختی را افزایش دهد، رنگ را ثابت کند و از اکسید شدن در صابون دست ساز جلوگیری کند، اما می تواند منافذ را مسدود کند، بنابراین نباید به آن اضافه شود.
بره موم اصولا فقط به عنوان افزودنی استفاده می شود و مقدار بره موم نیز بسیار محدود است.
