سیستم ایمنی بدن و سیستمهای اصلی بدن انسان با هم همکاری نزدیکی دارند و یکدیگر را محدود می کنند تا از سلامت بدن در تعادل فیزیولوژیکی در محیط پیچیده و متغیر داخلی و خارجی برای حفظ سلامت جسمی استفاده کنند. سیستم ایمنی بدن 39 بدن انسان به ایمنی هومورال و ایمنی سلولی تقسیم می شود. عمدتا دارای سه عملکرد مهم ایمنی است.
اول ، این عملکرد دفاع ایمنی دارد.
سیستم ایمنی بدن می تواند به طور مؤثر در برابر میکروارگانیسم های بیماری زا و محصولات سمی دفاع کند. پس از این نوع اختلال ، اثرات نامطلوب به وجود خواهد آمد. به عنوان مثال ، اگر عملکرد دفاعی بیش از حد قوی باشد ، بدن واکنش آلرژیک ایجاد می کند. اگر عملکرد دفاعی خیلی کم باشد ، توانایی بدن در مقاومت در برابر میکروارگانیسم های بیماری زا در نتیجه ضعیف می شود و افراد به راحتی باعث عفونت های مکرر می شوند.
دوم ، عملکرد هموستاز ایمنی دارد.
به عبارت دیگر ، می تواند ثبات خود را حفظ کند. این عملکرد هموژن سلولهای بدن را تضمین می کند و سلولها یا اجزای سلولی که پیر شده یا از بین رفته اند در بدن قادر به پاک کردن بدن هستند. با این حال ، هنگامی که عملکرد هموستاز خارج از تعادل باشد ، مانند&به نقل از میزان ؛&بسیار زیاد ؛ برخی از سلولهای خود بافت در بدن ممکن است تحت عنوان&به عنوان درمان شوند ؛ بیگانگان&به نقل از؛ و برداشته شده ، در نتیجه یک پاسخ ایمنی ایجاد می کند ، باعث آسیب بافتی و حتی بیماری خود ایمنی می شود.
سوم ، این عملکرد نظارت ایمنی را دارد.
این می تواند برخی از سلول های جهش یافته تولید شده در بدن را شناسایی کرده و آن را از بین ببرد. به عنوان مثال ، سرطان این است که برخی سلولهای طبیعی سرطانی شده اند. اگر عملکرد نظارت ایمنی کم باشد و قابل شناسایی نباشد ، بسیار محتمل است که تومورها ایجاد شوند.
به طور کلی ، عملکرد ایمنی طبیعی اساس سلامت است.
هنگامی که عملکرد ایمنی بدن ناکارآمد باشد ، توانایی بدن در مبارزه با عفونت را کاهش می دهد ، توانایی آن را در شناخت و از بین بردن سلولهای بافتی پیر خود کاهش می دهد و توانایی کشتن و حذف سلولهای جهش یافته غیرطبیعی را در بدن کاهش می دهد ، در نتیجه باعث مقاومت بدن در برابر بیماری و بهبودی بدن کاهش می یابد ، و رنج آن آسان است. بیماری؛ در عین حال ، همچنین دلیل مهمی برای کاهش زودرس است.
